رنجش و سرزنش کردن خود انسان را از مسیر رسیدن به خواسته هایش دور می کند. رنجش یکی از رفتارهایی که انسان را به سمت احساسات منفی هدایت میکند احساس رنجش و سرزنش کردن خویش است. همه انسانها در زندگیشان دچار خطاهایی خواسته یا ناخواسته می شوند اما این دلیل نمیشود که خودتان را هرروز شماتت کنید.

ما باید یاد بگیریم که خطاها، اشتباهات و کارهای نادرست گذشته مان را بپذیریم و خودمان را بابت تمامی آنها ببخشیم. بایستی احساس گناه نکنیم، باید انسانهای بزرگی را به یاد بیاوریم که با وجود خطاهای بزرگی که در زندگی انجام دادند خودشان را بخشیدند. کسانیکه بخشش خداوند را احساس کردند، جلوی آسیب های درونی را برای همیشه سد کردند. آنها از بندگان باارزش خداوند شدند. افرادی مانند حضرت موسی که مرتکب به قتل شد اما خودش را بخشید و توبه کرد و گام در مسیر صحیح گذاشت.

آیا وقتی گناه می کنیم هر چند بزرگ خداوند ما را می بخشد؟

وقتی خداوندی داریم که با یک بار توبه ما را با عشق می پذیرد بنابراین رنجش و نبخشیدن خودمان یعنی شرک ورزیدن به بزرگی خداوند. وقتی او با این عظمت و بزرگی ما را میبخشد پس ما نیز باید نسبت به خودمان مهربانتر رفتار کنیم. ما باید بپذیریم که ما یک انسان هستیم و خطاکاریم اما تلاش میکنیم تا رفتارها و کارهای گذشته را تکرار نکنیم. ما بایستی خودمان را یک انسان ارزشمند و تاثیر گذار در این جهان بدانیم.

بنابراین به جای سرزنش کردن خود احساس ارزشمند بودن کنید. به جای تمرکز کردن بر خطاهای گذشته به کارهایی توجه کنید که در شما احساس بزرگی را تقویت می کند. تا زمانیکه خودتان به خویش ارزش ندهید جهان شما را با اتفاقات شایسته روبرو نخواهد کرد. من انسان ارزشمندی هستم و به خودم به وجود مقدس خودم افتخار می کنم. قلب من جایگاه غم ، حس گناه ، ناراحتی ، غصه نیست. دیدگاه اینکه من عاشق خودم هستم و با وجود خطاهایم خودم را می بخشم و به سمت بهترینها پیش می روم اصل کلیدی موفقیت است.

به قلم نسرین آگنج

× چگونه می‌توانم به شما کمک کنم؟