زندگی تمامی ما مجموعه ای از لذت و رنج ها، شکستها و موفقیت ها و شادی و غم است. درمیان خواسته هایی که آگاهانه یا ناآگاهانه آنها را خلق میکنیم دانستن اینکه به چه میزان ایمان داریم بسیار مهم است.

ایمان به قدرتی برتر که نامش ” رَبِّ الْعَالَمِينَ ” است و نیرویی که فرمانروا و حاکم کل جهان است.

همان قدرتی که ما را به زیباترین شکل آفرید.همان قدرتی که جهانی با اینهمه شگفتی و نعمت را خلق کرد و بدون ذره ای خطا کهکشانها ، موجودات ، سیارات و فصلها را اداره میکند.

هرگاه میزانی که باورش می کنیم باور قدرت رسیدن به خواسته هایمان در ما تقویت می شود که من می توانم چون هم جنس قدرت مطلق جهان هستم.

به راستی باور و ایمان واقعی چیست؟

باور یعنی ایمان و اعتقاد قلبی راسخ که من به نقطه اوج هدفم می رسم . این نیازمند ایمانی قویست ایمان به خود و خدای خود

اگر مدتهاست خواسته ای داریم و به آن نرسیده ایم صادقانه از خودمان بپرسیم که آیا به تنها قدرت عالم ایمان دارم؟

 آیا ایمان دارم که به درخواست من پاسخ میدهد؟ آیا ایمان دارم که صدای درخواستهایم را میشوند؟

🔹 اگر به جای خداوند روی انسانها حساب میکنیم یعنی ما شرک می ورزیم.

🔹 اگر کسی کمکی را از ما دریغ کرد و ما نگران، ناراحت و ناامید شدیم یعنی ما شرک می ورزیم.

🔹 اگر نگران رزق و روزی زندگیمان بودیم و حرص ، طمع،  ” قناعت “، حسادت وجودمان را فرا گرفت یعنی ما شرک می ورزیم.

🔹 اگر سختی های زندگی احساسمان را بد کرد و مدتی طولانی در این احساسات بد باقی ماندیم یعنی ما شرک می ورزیم.

ایمان واقعی یعنی “اعتماد بینهایت” به کسی که این قدرت را دارد که همه چیز به ما بدهد که اگر تنها او را باور کنیم ما را به هر آنچه بخواهیم خواهد رساند.

خداوند به اندازه ای که باورش کنیم به ما نعمت می بخشد و نشانه های ایمان نگران نبودن، احساس آرامش، احساس امیدوار بودن و شادی است.

به قلم نسرین آگنج

× چگونه می‌توانم به شما کمک کنم؟