انسانها خواستهای متفاوتی دارند ، تنوع و فراوانی آرزو هر روز بیشتر میشود زیرا انسان عاشق رسیدن و خلق کردن است.سوال اینجاست چه کسانی می توانند به چیزهایی که میخواهند برسند؟ به چه میزان میتوانیم به خواسته هایمان برسیم؟

آنچه در اینجا تعیین کننده است ایمان و باوری است که ما نسبت به آفریننده این سیستم داریم. ما به اندازه ای به خواسته هایمان می رسیم که او را باور داریم. به اندازه ای دریافت میکنیم که به سیستم این جهان” ایمان” داریم که هیچ چیزی اتفاقی نیست. من هستم که با باورهایم در حال خلق زندگی خویش هستم. نه من و نه دیگری توانایی تاثیر گذاشتن در زندگی یکدیگر را نداریم.

باورهای ما تعییت کننده نوع اتفاقاتی هست که تجربه میکنیم

وقتی باور کنیم که نه دولت، نه خانواده، نه ویژگیهای ظاهری، نه جنسیت و نه هیچ چیز دیگری کوچکترین تاثیری در زندگی مان ندارد. وقتی باور کنیم ما تصمیم میگیریم که به چه چیزی توجه کنیم و با توجه کردن و با شکل فکر کردنمان چه نوع باورهایی را در ذهن خود ایجاد کنیم. آنگاه دیگر نه از شرایط بیرونی گله و شکایت نمیکنیم.

چه باورهایی داریم؟ آیا باورهایمان با خواسته هایمان در یک جهت هستند؟ یا تنها از جهان هستی تقاضای خلق و دریافت خواسته مان را میکنیم. جهان هستی مجهز به سیستم بسیار دقیق و بدون تغییری هست که به فرکانهای ما پاسخ میدهد مثبت یا منفی. ما هستیم که با باورهای مثبت یا منفی مان هر لحظه در حال ارسال فرکانس هستیم. کنترل این فرکانس های ذهنی نیازمند تمرینات ذهنی است.

درک این موضوع که چطور فقط من هستم که تعیین کننده هستم نیاز به تعمق، تمرین و توجه دارد. ما هستیم که هر روز خودمان ایجادش میکنیم اما مسیر زیبایی است اما شروع خوشبختی و رسیدن به هر آنچه است که آرزویش را داریم.

به قلم نسرین آگنج 🖌

× چگونه می‌توانم به شما کمک کنم؟